به خاک و خون فرو رفتم ز خواب و خور فرو ماندم

تو می دانی که در کار تو چون مضطر فرو ماندم

ز حیرانی عشق تو خلاصم کی بود هرگز

که از عشقت به نو هر روز حیران تر فرو ماندم

عجایب نامه عشقت به پایان چون برم آخر