ز حیرانی عشق تو خلاصم کی بود هرگز

تو می دانی که در کار تو چون مضطر فرو ماندم

به خاک و خون فرو رفتم ز خواب و خور فرو ماندم

که از عشقت به نو هر روز حیران تر فرو ماندم

عجایب نامه عشقت به پایان چون برم آخر

که اندر اولین حرفی به سر دفتر فرو ماندم