چو دست من به یک بازی فرو بستی چه بازم من

که از عشقت به نو هر روز حیران تر فرو ماندم

عجایب نامه عشقت به پایان چون برم آخر

که اندر اولین حرفی به سر دفتر فرو ماندم

مکن داویم ده آخر که در ششدر فرو ماندم

همه شب بی تو چون شمعی میان آتش و آبم

نگه کن در من مسکین که بس مضطر فرو ماندم