همه شب بی تو چون شمعی میان آتش و آبم

که اندر اولین حرفی به سر دفتر فرو ماندم

چو دست من به یک بازی فرو بستی چه بازم من

مکن داویم ده آخر که در ششدر فرو ماندم

نگه کن در من مسکین که بس مضطر فرو ماندم

چگونه چشمه حیوان درین وادی به دست آرم

که اندر قعر تاریکی چو اسکندر فرو ماندم