هزار تشنه به خون غرقه بیشتر دیدم

چگونه وصل تو دارم طمع که من خود را

ز تر و خشک لب خشک و چشم تر دیدم

به عالم که ز وصلت سخن رود آنجا

ز مشرقی که ازو آفتاب حسن تو تافت

هزار عرش اگر بود مختصر دیدم

چو در صفات توام آبروی می بایست