گر به بهانه مرا همی بکشی تو

بهره ز وصل تو جز فسانه ندارم

رو که به یک بازیم که غمزه تو کرد

مات چنان گشته ام که خانه ندارم

چو تو کشی راضیم بهانه ندارم

ناوک هجر تو را به جز دل عطار

در همه آفاق یک نشانه ندارم