چو تو کشی راضیم بهانه ندارم

رو که به یک بازیم که غمزه تو کرد

مات چنان گشته ام که خانه ندارم

گر به بهانه مرا همی بکشی تو

ناوک هجر تو را به جز دل عطار

در همه آفاق یک نشانه ندارم