چو روی نگارم ز چشمم برون شد

مبر ظن که من اشک دیگر نبارم

گرفتم ز خلق زمانه کناری

فشاندم بسی اشک خون در کنارم

ز شوقش به خون روی خود می نگارم

چه کاری بر آید ز دست من اکنون

که شد کارم از دست و از دست کارم