گفتم بیا و خانه فروشی بزن مرا

کز دیرگاه خاک در آن سمن برم

بر خاک خویش می گذرد همچو باد و من

بادی به دست مانده و بر خاک آن درم

گفتا برو که من ز چنین ها نمی خرم

گفتم که گوش دار ز عطار یک سخن

گفتا خمش که سر به سخن در نیاورم