از راز خویش پیش که یک دم برآورم

هر روز صبح را، ز دمم دم فرو شود

زیرا که من دمی که زنم دم برآورم

چون همدمی نیافتم اندر همه جهان

یک دم که پای بسته صد گونه درد نیست

دستم نمی دهد که مسلم برآورم

چوگان کنم ز آه خود آخر سحرگهی