چوگان کنم ز آه خود آخر سحرگهی

از راز خویش پیش که یک دم برآورم

یک دم که پای بسته صد گونه درد نیست

دستم نمی دهد که مسلم برآورم

گردون چو گو به حجله طارم برآورم

عطار را چگونه رسانم به کام دل

چون من دمی به کام دلم کم برآورم