روی سوی حرمت می میرم

زنده بی سر از آنم که چو شمع

سر خود بر قدمت می میرم

حرمت گرچه مرا روی نمود

آستین چند فشانی بر من

که میان حشمت می میرم

آستینت چو علم کرد مرا