تا شدم زنده دل از خط خوشت

که میان حشمت می میرم

آستینت چو علم کرد مرا

زار زیر علمت می میرم

سرنگون چون قلمت می میرم

به ستم رزق هرگه که دهی

می خورم وز ستمت می میرم