پرده من چون درید پرده در چرخ

این نفسی چند در هوس به چه تازم

چو گل یک روزه در میانه صد خار

بر سر پایم نشسته سر چه فرازم

در پس این پرده، پرده چند نوازم

چاره من چون به دست چاره گران نیست

حیله چه گویم کنون و چاره چه سازم