از بس که بگریم به نظر باز ندانم

از فرقت رویت ز دل پر شرر خویش

آهی که برآرم ز شرر باز ندانم

روی تو که هرگز ز خیالم نشود دور

گویی که مرا باز ندانی چو ببینی

شاید چو نمی بینمت ار باز ندانم

اشکم که همی از دم سردم چو جگر بست