با پشت دوتا از غم روی تو چنانم

شاید چو نمی بینمت ار باز ندانم

اشکم که همی از دم سردم چو جگر بست

بر چهره زردم ز جگر باز ندانم

کز دست غمت پای ز سر باز ندانم

زانگاه که عطار تو را تنگ شکر خواند

در وصف تو شعرم ز شکر باز ندانم