زانگاه که عطار تو را تنگ شکر خواند

بر چهره زردم ز جگر باز ندانم

با پشت دوتا از غم روی تو چنانم

کز دست غمت پای ز سر باز ندانم

در وصف تو شعرم ز شکر باز ندانم