جان می دهم ای دریغ جانم

طفلی که ز دایه دور ماند

جان تشنه شیر همچنانم

لب خشک ز شوق قطره ای شیر

عمری چو قلم به سر دویدم

گفتم مگر از رسیدگانم

چون روی تو شعله ای برآورد