اگر خاکی شد و گردیت آورد

ز شادی چون قلم بر سر دوانم

وگر گویی به لب جان خواهمت داد

به لب آید بدین امید جانم

ز تو یک روز می باید امانم

که تا از اشک بنشانم من آن گرد

همه بر خاک راهت خون فشانم