بر امید قطره ای آب حیات

دست بر سر پای در گل چون کنم

همچو مرغ نیم بسمل بال و پر

می زنم تا خویش بسمل چون کنم

نوش کردن زهر قاتل چون کنم

چون دلم خون گشت و جان بر لب رسید

چاره جان داروی دل چون کنم