خاک بوس در و درگاه جلالت بینم

کاشکی خاک رهت سرمه چشمم بودی

که ندانم که دمی گرد وصالت بینم

صد هزاران دل کامل شده در کوی امید

همچو پروانه پر و بال زنم در غم تو

گر شبی پرتو آن شمع جمالت بینم

جگرم خون شد از اندیشه آن تا پس ازین