جگرم خون شد از اندیشه آن تا پس ازین

خاک بوس در و درگاه جلالت بینم

همچو پروانه پر و بال زنم در غم تو

گر شبی پرتو آن شمع جمالت بینم

جان و دل خون شود و من به چه حالت بینم

تو مرا دم به دم اندر غم خود می بینی

من زهی دولت اگر سال به سالت بینم