تو مرا دم به دم اندر غم خود می بینی

گر شبی پرتو آن شمع جمالت بینم

جگرم خون شد از اندیشه آن تا پس ازین

جان و دل خون شود و من به چه حالت بینم

من زهی دولت اگر سال به سالت بینم

خاک پای تو شدم خون دلم پاک مریز

نی بخور خون دل من که حلالت بینم