لاجرم از سایه تنها می روم

نه من و نه ما شناسم ذره ای

زانکه دایم بی من و ما می روم

سالک مطلق شدم چون آفتاب

مرغ عشقم هر زمانی صد جهان

بی پر و بی بال زیبا می روم

چون همه دانم ولیکن هیچ دان