با دلی پر خون به زیر خاک حیران می روم

تا بدیدم زلف چون چوگان او بر روی ماه

در خم چوگان او چون گوی گردان می روم

ماه رویا در من مسکین نگر کز عشق تو

ذره ذره زان شدم تا پیش خورشید رخش

همچو ذره بی سر و تن پای کوبان می روم

چون بیابانی نهد هر ساعتی در پیش من