چون بیابانی نهد هر ساعتی در پیش من

با دلی پر خون به زیر خاک حیران می روم

ذره ذره زان شدم تا پیش خورشید رخش

همچو ذره بی سر و تن پای کوبان می روم

من چنین شوریده دل سر در بیابان می روم

تا کی ای عطار از ننگ وجود تو مرا

کین زمان از ننگ تو با خاک یکسان می روم