تا کی ای عطار از ننگ وجود تو مرا

همچو ذره بی سر و تن پای کوبان می روم

چون بیابانی نهد هر ساعتی در پیش من

من چنین شوریده دل سر در بیابان می روم

کین زمان از ننگ تو با خاک یکسان می روم