من چنین شوریده دل سر در بیابان می روم

ذره ذره زان شدم تا پیش خورشید رخش

همچو ذره بی سر و تن پای کوبان می روم

چون بیابانی نهد هر ساعتی در پیش من

تا کی ای عطار از ننگ وجود تو مرا

کین زمان از ننگ تو با خاک یکسان می روم