بس برهنه این چنین زان می زیم

از سر زلف تو اندیشم همه

گرچه حالی را پریشان می زیم

ماه رویا بر امید خلعتم

از بر خود خلعت خاصم فرست

زانکه بی تو ژنده خلقان می زیم

از برونم پرده اطلس چه سود