گفت صد دریا ز خون دل بیار

گر مرا بیرون نیاری زین میان

دوش عشق تو درآمد نیم شب

از رهی دزدیده یعنی راه جان

تا در آشامم که مستم این زمان

مرغ دل آواره دیرینه بود

باز یافت از عشق حالی آشیان