باز یافت از عشق حالی آشیان

گفت صد دریا ز خون دل بیار

تا در آشامم که مستم این زمان

مرغ دل آواره دیرینه بود

در پرید و عشق را در بر گرفت

عقل و جان را کارد آمد به استخوان

عقل فانی گشت و جان معدوم شد