پاک بازان چو مانده اند از تو

پرده عاشقان خود مدران

هرچه صد سال گرد آوردند

با تو در باختند پاک بران

پس چه سنجند هیچ این دگران

دل عطار مرغ دانه توست

باشه در مرغ خویشتن مپران