دی زاهد دین بودم سجاده نشین بودم

ترسا بچه ای ناگه چون دید عیان من

صد چشمه ز چشم من بارید روان من

امروز چنان دیدم زنار میان من

سجاده به می داده وز خرقه تبرایی

نه کفر و نه ایمانی درمانده ز جان من