مویی آمد میانش مابین

جز چشمه کوثر لب تو

یک چشمه ندید چشم بحرین

دیدم کمر تو را ز هر سوی

چون تو گهری ز کان جانی

جان به که کنم نه کان به میتین

می رفت دلم به غرق تا بوک