چون تو گهری ز کان جانی

یک چشمه ندید چشم بحرین

دیدم کمر تو را ز هر سوی

مویی آمد میانش مابین

جان به که کنم نه کان به میتین

می رفت دلم به غرق تا بوک

از لعل تو یک شکر کند دین