از لعل تو یک شکر کند دین

چون تو گهری ز کان جانی

جان به که کنم نه کان به میتین

می رفت دلم به غرق تا بوک

زلفت چو عقاب در عقب بود

بربود و کشید در عقابین

گر دیده من سپید کردی