گر دیده من سپید کردی

از لعل تو یک شکر کند دین

زلفت چو عقاب در عقب بود

بربود و کشید در عقابین

خال تو بس است قرهالعین

در غار غم تو جان ما را

درد تو بسی است ثانی اثنین