درد تو بسی است ثانی اثنین

گر دیده من سپید کردی

خال تو بس است قرهالعین

در غار غم تو جان ما را

افکنده تو شدم که شرط است

القای عصا و خلع نعلین

چون روی تو می دهد به خورشید