چون روی تو می دهد به خورشید

درد تو بسی است ثانی اثنین

افکنده تو شدم که شرط است

القای عصا و خلع نعلین

نوری که ازوست این همه زین

تا چند بر آفتاب بندی

کز پرتو توست نور کونین