القای عصا و خلع نعلین

در غار غم تو جان ما را

درد تو بسی است ثانی اثنین

افکنده تو شدم که شرط است

چون روی تو می دهد به خورشید

نوری که ازوست این همه زین

تا چند بر آفتاب بندی