بربود و کشید در عقابین

می رفت دلم به غرق تا بوک

از لعل تو یک شکر کند دین

زلفت چو عقاب در عقب بود

گر دیده من سپید کردی

خال تو بس است قرهالعین

در غار غم تو جان ما را