از حد گذشت شوق من و احتراز تو

شهباز حسن تو چو ز خط یافت پر و بال

طوطی گرفت غاشیه دلنواز تو

هر روز احتراز تو بیش است سوی من

از بس که هست در ره سودای تو طلسم

واقف نگشت هیچ کس از گنج راز تو

چون از کسی حقیقت رویت طلب کنم