چون برآید صبح همچون آفتاب

دل چو خون شد من چه بردارم ز تو

هر شبی چون شمع بی صبح رخت

سوز و تفی تا سحر دارم ز تو

زرد رویی در بدر دارم ز تو

همچو چنگی هر رگی در پرده ای

سوی دردی راه بر دارم ز تو