تو نه ای اما همه احسان ز تو

گر ز من جان می بری از یک سخن

باز یابم بی سخن صد جان ز تو

من نیم اما همه زشتی ز من

پای از سر کرده سر از پای چرخ

مانده بس حیران و سرگردان ز تو

قطره اشکم که آن را نیست حد