برخاست شوری در جهان از زلف شورانگیز تو

بس خون که از دلها بریخت آن غمزه خون ریز تو

ای زلفت از نیرنگ و فن کرده مرا بی خویشتن

شد خون چشمم چشمه زن از چشم رنگ آمیز تو