بس خون که از دلها بریخت آن غمزه خون ریز تو

برخاست شوری در جهان از زلف شورانگیز تو

ای زلفت از نیرنگ و فن کرده مرا بی خویشتن

شد خون چشمم چشمه زن از چشم رنگ آمیز تو

در راه تو از سرکشان نی یاد مانده نی نشان