بس که بر پهلو بگردید آفتاب

یک سر موی است پیش روی تو

در رهت تا حشر دو سرگشته اند

روز رومی و شب هندوی تو

تا شود یک ذره هم زانوی تو

پس برفت و دید و روی آن ندید

کو نهد از بیم گامی سوی تو