در پیش دردنوشان بر پای ایستاده

مردان راه بین را در گبرکی کشیده

رندان ره نشین را میخانه در گشاده

با گوشه ای نشسته دست از جهان بشسته

اندر میان مستان چندان گناه کرده

کز چشم خلق عالم یکبارگی فتاده

هرجا که مفلسان را جمعیتی است روزی