کز چشم خلق عالم یکبارگی فتاده

با گوشه ای نشسته دست از جهان بشسته

در پیش دردنوشان بر پای ایستاده

اندر میان مستان چندان گناه کرده

هرجا که مفلسان را جمعیتی است روزی

ماییم جان و دل را اندر میان نهاده

ما خود که ایم ما را خون ریختن حلال است