زنار سر زلفش عشاق کمر کرده

از جادویی چشمش برخاسته صد غوغا

تا بر سر بازاری یکبار گذر کرده

چون مه به کله داری پیروزه قبا بسته

روزی که ز بد کردن بگرفت دلش کلی

بگذاشته دست از بد صد بار بتر کرده

صد چشمه حیوان است اندر لب سیرابش